બા, તારી બહુ યાદ આવે છે...

ખૂણે બેસીને જ્યારે જ્યારે એકલતા સતાવે છે,

ત્યારે ત્યારે તારી પેલી મમતા યાદ આવે છે.

ઘરમાં બધું જ છે, પણ તારી એ હાજરી નથી,

તારા વગર આ આખું ઘર કેવું ખાલી લાગે છે!

નથી હવે એ હાથ જે મારા માથે ફરતા હતા,

નથી હવે એ શબ્દો જે મારા દુઃખને હરતા હતા.

ભલે આખી દુનિયા હવે મને ‘કેમ છો’ પૂછે,

પણ ‘બેટા જમ્યો?’ એવું પૂછનાર કોઈ નથી.

કડવી લાગે છે હવે તો એ આંગણાની ધૂળ પણ,

જ્યાં તારા પગલાંની પવિત્ર સુગંધ હતી.

તારા વગરની સવાર હવે સાવ સુની લાગે છે,

અને સાંજ પડતા જ આખો આત્મા રડે છે.

ઈશ્વર પાસે હવે બસ એક જ ફરિયાદ છે મારી,

તે કેમ છીનવી લીધી દુનિયા સૌથી પ્યારી?

તું નથી છતાં તારા સંસ્કારો જીવે છે મારામાં,

પણ બા, તને જોવા માટે આ આંખો હવે તડપે છે