Vijay Chauhan

તારા સ્મિતમાં છુપાયેલી એક આખી દુનિયા છે, તારી આંખોમાં અંજાયેલી કોઈ ઊંડી સરિતા છે. શબ્દો પણ ઓછા પડે તારું રૂપ વર્ણવવા માટે, તું તો કુદરતે લખેલી કોઈ મનમોહક કવિતા છે. નથી જરૂર તારે કોઈ શણગારની આ દુનિયામાં, તારી સાદગી જ તારા વ્યક્તિત્વનું ઘરેણું છે. ખુલ્લા વાળ અને આ ચહેરા પરની નિર્દોષતા, જાણે પાનખરના તડકામાં વસંતનું દેખાવું છે. તારી ચાલમાં એક અલગ જ નજાકત વસે છે, તારા બોલવામાં જાણે મધુર મંજરી રમે છે. તું પાસે હોય તો સમય પણ થંભી જાય છે, તારું હોવું જ આ દિલને સૌથી વધુ ગમે છે.

ખૂણે બેસીને જ્યારે જ્યારે એકલતા સતાવે છે, ત્યારે ત્યારે તારી પેલી મમતા યાદ આવે છે. ઘરમાં બધું જ છે, પણ તારી એ હાજરી નથી, તારા વગર આ આખું ઘર કેવું ખાલી લાગે છે! નથી હવે એ હાથ જે મારા માથે ફરતા હતા, નથી હવે એ શબ્દો જે મારા દુઃખને હરતા હતા. ભલે આખી દુનિયા હવે મને ‘કેમ છો’ પૂછે, પણ ‘બેટા જમ્યો?’ એવું પૂછનાર કોઈ નથી. કડવી લાગે છે હવે તો એ આંગણાની ધૂળ પણ, જ્યાં તારા પગલાંની પવિત્ર સુગંધ હતી. તારા વગરની સવાર હવે સાવ સુની લાગે છે, અને સાંજ પડતા જ આખો આત્મા રડે છે. ઈશ્વર પાસે હવે બસ એક જ ફરિયાદ છે મારી, તે કેમ છીનવી લીધી દુનિયા સૌથી પ્યારી? તું નથી છતાં તારા સંસ્કારો જીવે છે મારામાં, પણ બા, તને જોવા માટે આ આંખો હવે તડપે છે

વિજય કાંઈ એમનામ મળતો નથી બેસી રહેવાથી ક્યારેય કોઈ મંજિલ મળતી નથી, સીડી ચઢ્યા વગર કદી ઊંચાઈ વરતી નથી. નસીબના ભરોસે બેસનારા અહીં હારી જાય છે, પરસેવો પાડે એના જ વિજયના ડંકા વાગે છે. વિજય કાંઈ એમનામ મળતો નથી. કાંટાઓ વચ્ચે જઈને ગુલાબ ખીલવું પડે છે, લોખંડને ટીપાઈને ઓજાર બનવું પડે છે. પથ્થર પણ ઘણના ઘા સહીને ઈશ્વર બને છે, ખુદને તપાવ્યા વગર સોનું ક્યાં ચમકે છે? વિજય કાંઈ એમનામ મળતો નથી. સાગર ખેડવો હોય તો તોફાનો સાથે લડવું પડે, હારવાના ડરને કાયમ માટે ખંખેરવો પડે. નિષ્ફળતાની રાખમાંથી જ સફળતા જન્મે છે, હિંમત હાર્યા વગર જે લડે, એને જ દુનિયા નમે છે. વિજય કાંઈ એમનામ મળતો નથી.

ક્યાં પહોંચવું છે એની ખબર નથી, બસ, દોડ્યા રાખવાની હવે ધીરજ નથી. સવાર પડતા જ શરૂ થાય છે એક હોડ, થાકેલા પગ છતાં, આ કેવી અજીબ દોડ? બાળપણ છૂટ્યું રમકડાંની લ્હાયમાં, યુવાની વીતી ગઈ સપનાની રાતમાં. કાલે સુખ મળશે એવા એક ભ્રમમાં, આજ ખોવાઈ રહી છે ચિંતાના ક્રમમાં. સાથે ચાલનારા પણ હવે હરીફ લાગે છે, પોતાના જ ઓરડામાં માણસ ગરીબ લાગે છે. વધારે મેળવવાની આંધળી આ દોટમાં, ગણતરી ચૂકાય છે હૃદયની ખોટમાં. જરા થોભીને પાછળ વળીને જુઓ તો ખરા, કોના માટે આટલા હાંફી રહ્યા છો જરા? જીતવા જેવું ઘણું પાછળ રહી ગયું છે, સાચું જીવન તો દોડમાં વહી ગયું છે.

સુખમાં તો દુનિયા આખી સાથે હોય, પણ દુઃખમાં તારો જ ખભો હંમેશા રોય. મારા મનનાં એકાંતનો તું મીઠો સથવારો, ભરબપોરે શીતળ છાંયડો ને વહેતી નદીનો કિનારો. તારા સ્મિતમાં છુપાયેલી છે મારી ખુશીઓ તમામ, તારું નામ લેતા જ હૈયું અનુભવે છે વિશ્રામ. ગમે તેવો હોય રસ્તો, હોય કાંટા કે પથ્થર, તારો હાથ પકડું તો લાગે બધું જ સભર. તું મારી આશા, તું જ મારો વિશ્વાસ, મારા શ્વાસમાં વસેલો તારો જ અહેસાસ. નથી જોઈતું બીજું કંઈ આ દુનિયામાં હવે, બસ, જન્મોજન્મ તારી મૈત્રીનો સાથ મળે. તું મારું સર્વસ્વ મારા દોસ્ત, તારા થકી જ છે આ જીવનનો અસલ જોશ.

વીતેલી એ પળોની મહેક સાથ લાવે છે, હા મિત્ર, આજે ફરી તારી યાદ આવે છે. નહોતી કોઈ ચિંતા કે નહોતો દુનિયાનો ડર, સાથે હતા આપણે તો આખું આભ હતું ઘર; એ નિખાલસ હાસ્ય હવે ક્યાંક ખોવાય છે, ખરેખર મિત્ર, આજે તારી બહુ યાદ આવે છે. નાની વાતમાં લડવું ને ફરી ભેગા થઈ જવું, એક જ ડબ્બામાંથી નાસ્તો કરી ખાઈ જવું; એ મસ્તીના દિવસો હવે સપનામાં જણાય છે, તારા વગર આ ભીડમાં પણ એકલું જીવાય છે. વરસો વીતી ગયા પણ તારી જગ્યા છે ખાલી, તારી ધેલી વાતો હતી દુનિયામાં સૌથી વહાલી; દિલના કોઈ ખૂણે આજે પણ દીવો તારો પ્રગટાય છે, મિત્ર, એટલે જ કદાચ તને મળવા મારું દિલ લલચાય છે..